Metale nieżelazne (metale kolorowe)

Zapraszamy Państwa do zapoznania się z naszą ofertą metali kolorowych.

Metale nieżelazne

Metale nieżelazne (metale kolorowe) to metale i stopy metali, które nie zawierają żelaza. Do metali kolorowych zalicza się m.in. miedź, cynk, cynę, ołów i aluminium, a do stopów: mosiądz i brąz. Mają one charakterystyczny połysk i są dobrymi przewodnikami cieplnymi.

Metale kolorowe znajdują szerokie zastosowanie w wielu dziedzinach techniki, spełniając nawet wygórowane wymagania. Zawdzięczają to swoim właściwościom fizycznym, chemicznym, mechanicznym i technologicznym. Możemy je spotkać w różnej postaci: blach, płaskowników, kształtowników, czy prętów.

Cynk

Cynk znany jest od kilku tysięcy lat. Pierwszy przedmiot z domieszką cynku w miedzi stwierdzono na Rodos w znalezionym klejnocie datowanym na ok. 500 lat p.n.e.

W stanie czystym cynk jest niebieskawo-szary, twardy, połyskliwy i ciągliwy. Najbardziej znany związek cynku to tlenek cynku. Jest to biały, nierozpuszczalny w wodzie proszek, który stosuje się jako pigment białych farb i w lecznictwie do wyrobu maści.

Cynk nadaje się szczególnie do stopów z innymi metalami, stąd też był początkowo używany do produkcji monet. Rudy cynku były używane już w epoce brązu. Cynk, aż do końca XVIII wieku był importowany głównie z Indii i uchodził za bardzo drogi. O wytwarzaniu tlenku cynku w Persji wspominał już Włoch Marco Polo. Wówczas Persowie stosowali minerał o nazwie goslaryt jako ochronę przed zapaleniem spojówek.

W roku 1374 uznano cynk za samoistny metal – był to w tamtym czasie ósmy znany rodzaj metalu. Już wtedy istniała ograniczona produkcja cynku oraz powiązany z nią handel.

Cynk jest odporny na działanie tlenu powietrza i wilgoci. Cienka warstwa cynku pokrywająca przedmioty żelazne i stalowe wydłuża okres ich użytkowania, spowalniając proces korozji. Nakładanie na metal ochronnej powłoki innego metalu nosi nazwę galwanizacji. Cynk można łatwo odlewać i dowolnie formować. Cynku używa się do produkcji silników samochodowych i sprzętu elektrotechnicznego.

Ołów

Ołów, choć jest znanym metalem, nie jest jednak pierwiastkiem szeroko rozpowszechnionym. Tylko niewielkie ilości ołowiu występują w naturze i są wydobywane bezpośrednio ze złoża w ziemi. Głównym źródłem ołowiu jest minerał o nazwie galena, czyli siarczek ołowiu.

Ołów to niebieskawo-biały metal, który jest bardzo miękki, ciągliwy i błyszczący w miejscach świeżego przekroju. Błyszcząca powierzchnia szybko matowieje w procesie utlenienia i powstania cienkiej warstewki ochronnej.

Ołów znajduje szerokie zastosowanie w przemyśle ze względu na łatwość jego wydobywania i oczyszczania. Stosuje się go głównie do wyrobu płyt akumulatorów ołowiowych, a także jako składnik stopów.

Ołów tworzy wiele różnych związków, np. arsenian ołowiu jest środkiem owadobójczym, a chromian ołowiu jest popularnie używany jako żółty pigment (tzw. żółcień chromowa). Azotan ołowiu z kolei jest stosowany do wyrobu ogni sztucznych i innych związków.